Vrijdagmorgen om negen uur stonden we op een parkeerplaats langs de Franse autostrades. We hielden ons niet bezig met het prachtige landschap en onze twee dagen ontspanning, maar hadden onze telefoon in onze handen geklemd. Gisteren hadden we geleerd dat de verkoper van de bouwgrond een particulier was en dit deed onze kans stijgen om een interessant koopje te doen. Met bevende vingers vormden we het nummer van onze weldoener. Alle twijfel werd weggenomen: de bouwgrond werd inderdaad particulier verkocht, er was geen bouwverplichting en er waren geen bouwfirma's in het spel. En als klap op de vuurpijl was de vraagprijs aanvaardbaar. Hij zou ons het verkavelingsplan doormailen, maar de komende twee dagen konden we niets ondernemen. We zaten opgesloten in onze vakantie naar de Franse kliffen.
Twee dagen lang verkeerden we in een nooit eerder ervaren gevoel van aangename spanning. Continu maalde de bouwgrond in Hertsberge door onze bovenkamer. Zaterdagavond zijn we dan ook aan een ontverantwoorde snelheid naar huis gereden. We zouden gaan eten bij mijn ouders. Die waren ondertussen al op de hoogte gebracht en ook hun feedback was positief. Zoals altijd was het maaltje dat mijn moeder had bereid heerlijk en afgewerkt, maar echt smaken deed het niet. We hadden onze voeding nog niet doorgeslikt, of we gingen al opnieuw aan de telefoon met de verkoper.
"Wij zijn geïnteresseerd, we willen de grond kopen!" krijste Stefanie door de hoorn. "Ok, dat is dan geregeld" zei de man aan de andere kant van de lijn "En geen seconde te vroeg! Ik was net aan het wachten op een finaal telefoontje van andere geïnteresseerden."
We waren geen uur te vroeg, maar wij waren eerst! De grond is van ons!
